Een gezinsreportage op z’n Achterhoeks: zon, bos, wat zand en eigenzinnige dochters
Ik hou van dit soort ochtenden. Een heerlijke kop koffie lekker buiten en daarna een afspraak met een gezin waar ik al vaker foto’s voor heb mogen maken. Zo’n ochtend was het in Doetinchem, waar ik een gezinsreportage mocht maken met een energieke gezin met twee dochtertjes.
De zon stond al behoorlijk te bakken, dus we kozen voor een redelijk vroege start. Nog voor de grootste hitte, maar eigen was het al wel warm genoeg om te twijfelen of we niet gewoon met z’n allen het zwembad in moesten springen ;). Gelukkig hadden we een bosrijke plek gekozen voor deze reportage zodat we nog wat verkoeling hadden van alle bomen en zodat we een beetje uit de zon konden blijven mocht het te warm zijn. En warm wat was het haha.
Spelen, kletsen, eigen willetje
Een gezinsreportage met jonge kinderen is altijd ter plekke aanpassen en door het geven van kleine opdrachtjes probeer ik om de kinderen actief mee te laten doen om zo de echte momenten te vangen. Stil staan en poseren tja daar hebben kinderen nou eenmaal niet echt zin in ;). Ook deze dames wilde vooral en ondanks de warmte bezig blijven, lekker rennen en knuffels uitdelen, rondjes draaien en een stukje lopen of gewoon op de grond neerploffen en geen stap meer zetten. De kleine Didi werd bij het minste geringste afgeleid door andere dingen en eindigde dan bijvoorbeeld zittend in het zand met haar handen vol in het zand en vol dennenappels, resultaat zwarte handen (en gezicht haha) van het zand. Lotte wilde graag precies laten zien en vertellen wat ze nog niet zo lang geleden tijdens het zandbult festival allemaal had gedaan op deze plek, zo te horen had het indruk gemaakt een aanrader dus !. Als je met jonge kinderen keurige foto’s verwacht waarop iedereen in de lens kijkt en helemaal keurig schoon blijft dan moet ik je teleurstellen. Ik kan met de hand op mijn hart zeggen dat deze dametjes keurig schoon aankwamen dat dan weer wel ;). Vaak zijn de de beelden met een verhaal erachter die waar je jaren later het hardst om lacht (of tenminste begrijpend bij zucht). We lachen nu bijvoorbeeld nog het hardste om een foto die we tijdens de vorige reportage maakte van de meiden naast elkaar , Didi hard huilend en Lotte ontzettend boos kijkend. Er was zelfs een moment tijdens deze reportage dat papa opperde om de foto nu maar andersom te maken toen Lotte dit keer heel hard moest huilen omdat ze geprikt was op haar duim door een brandnetel.
Na een tijdje was de koek op, Lotte was moe, tja niet zo gek met de warmte slaapt iedereen toch een stuk slechter. En Didi die wist eigenlijk niet zo goed meer wat ze nou wel of niet wilde. Tijd om lekker naar huis te gaan en het zwembadje in te duiken om even lekker af te koelen en al het zand uit de haren te wassen.
